|
|
| (۳ ویرایش میانی توسط یک کاربر نشان داده نشدهاست) |
| سطر ۱: |
سطر ۱: |
| − | در میان خدایانی که در کتیبهی عهدنامهی میان ماتیوازه و سوپیلولیوماس نامشان آمده، یکی از همه مرموزتر و هیجانانگیزتر است. این که خدایان مهمی مانند ایندره و وارونا در این پیمان گواه گرفته شده باشند، چندان عجیب نیست. اما وقتی نام ایزدی به نام «زا-را-وا-نا» را نیز در آن میان میبینیم، به شاهدی بر میخوریم که میتواند کهنترین ردپا از پرستش ایزدی بحثبرانگیز به نام زروان باشد.
| |
| | | | |
| − |
| |
| − | در کتیبهی نوزی، چند واژه به چشم میخورد که گویی مشتقی از نام زروان باشند: «زا-آر-وا-آن»، «ایت-هی-زا-آر-وا»، و «دو-اوک-کی-زا-آر-وا». این واژگان را متخصصانی مانند ویدنگرن و گیرشمن به صورت مشتقهایی از زروان خواندهاند و آن را همان ایزد باستانی زمان دانستهاند. در مقابل، نظرِ بیلی هم وجود دارد که زاراوا در این کتیبه را به معنای «شکارچی و ارابهران» ترجمه کرده است. اما از آنجا که واژهی زروان در کهنترین متون اوستایی به معنایی زمان حضور دارد و خویشاوندانش را در سایر زبانهای هند و ایرانی نیز میتوان یافت، دلیلی ندارد که در حضور این واژه در زبانهای آریایی کهنتری مانند هیتی و میتانی شک کنیم. از این رو به نظرم این نکته که زاراوا در متون هیتی-میتانی همان زروانِ ایرانی است، پذیرفتنی مینماید.
| |
| − |
| |
| − | <sub>وکیلی، شروین. ''اسطورهشناسی ایزدان ایرانی''. نشر شورآفرین، تهران، 1395 (ص 7) </sub>
| |
