|
|
| (۱۲ ویرایش میانی توسط یک کاربر نشان داده نشدهاست) |
| سطر ۱: |
سطر ۱: |
| − | [[عقلانیت ؛ رمز بقای گونه بشر]]
| |
| | | | |
| − | [[عقلانیت و حل معمای جبر انتخاب]]
| |
| − |
| |
| − | [[پرسش از دلیل انتخاب؛ سرچشمه عقلانیت]]
| |
| − |
| |
| − | [[عقلانیت به مثابه شالوده تفکر]]
| |
| − |
| |
| − | [[استقلال عقل از زبان]]
| |
| − |
| |
| − | [[آیا رفتار آدمیان منطقی است؟]]
| |
| − |
| |
| − | [[تفکیک قوانین طبیعی از منطق زبانی]]
| |
| − |
| |
| − | [[تمایز زبان از عقل]]
| |
| − |
| |
| − | [[مسخ عقلانیت، بهای خرید اعتماد]]
| |
| − |
| |
| − | [[حذف تدریجی اندیشیدن بدون زبان]]
| |
| − |
| |
| − | [[از خودبیگانگیِ اندیشه تا خودبیگانگیِ من]]
| |
| − |
| |
| − | ***
| |
| − | اما مگر راهی برای گریز از این سرنوشت وجود دارد؟
| |
| − | چنین میاندیشم که چنین راهی هست:
| |
| − | همهی ما، بخت این را داریم که گهگاه از دامِ چرخهی خودکامهی مکالمهی درونمان رها شویم و در سطحی
| |
| − | طبیعیتر، ژرفتر، و البته نامفهومتر، بیندیشیم. هنگامیکه موسیقیِ گوشنوازی را میشنویم یا هنگامیکه به خالقیت
| |
| − | هنری مشغولیم، در واقع، طغیانی بر ضد این عقالنیتِ ابزاریشده و ارتباطزده را تجربه میکنیم. تجربهی متوقف شدنِ
| |
| − | گفتار درونی برای بسیاری از ما آشناست و اگر کمی دقیق باشیم به هنگام فروکشکردن غوغای مکالمه با خود، جریانِ
| |
| − | بیوقفه ولی سرکوبشدهی تفکرِ طبیعی و ناب را در زیرِ سطحِ اندیشهی زبانی بازمییابیم.
| |
