|
|
| سطر ۱: |
سطر ۱: |
| − | سيستم هاى تكاملى مى توانند در ساختارهاى مادى گوناگون نمود يابند و در مقياس هاى زمانى متفاوتى تداوم يابند. در جهان آشناى ما، سيستم هاى بيوشيميايىِ مبتنى بر آب و كربن برجسته ترين نمودهاى تكامل هستند. واحدهاى اطلاعاتىِ برسازنده ى اين سيستم ها ژن ناميده می شوند. روندهاى زيستى در واقع پويايى مولكول هايی هستند كه نظم و روابط بين خود را در چارچوب اندوخته ي اطلاعاتیِ اين ژنها تنظيم می كنند.
| |
| | | | |
| − | می توان الگوى مشابهى از پويايی پيچيدگى را تشخيص داد كه در سطح فرهنگی و با تكيه بر مغز- ذهنِ آدميان كار می كند. اگر چنين كنيم ايده، انديشه و هر چيز ديگرى كه با عباراتى شبيه به اين در زندگى روزانه ى ما توصيف مى شود، همچون همانندسازى تكامل يابنده نگريسته و تحليل پذير خواهند شد.
| |
| − |
| |
| − | براى آن كه بر شباهت ميان پويايى سيستم هاى تكاملىِ وابسته به سطوح گوناگونِ پيچيدگى بيشتر تأكيد كنيم، رفتار چند نمونه از اين سيستمها را با هم مقايسه مى كنيم:
| |
