رده بندى بر مبناى دستور: تفاوت بین نسخهها
| سطر ۲۰: | سطر ۲۰: | ||
[[منشهاى زيانبار]] | [[منشهاى زيانبار]] | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | منشهاى | + | |
| + | [[منشهاى خنثا]]، منشهايى هستند كه بر سرعت تكثير بدنهاي | ||
| + | حاملشان اثر معنىدارى ندارند. اين منشها تنها در پيوند با بخشهاي | ||
| + | مستقل از بقايِ لذت/ قدرت/ معنا تكثير مىشوند و ممكن است بخت بقاى | ||
| + | حامالنشان را كم يا زياد كنند. اين منشها با محور بقا ارتباطى ساختارى | ||
| + | ندارند و وابسته به شرايط محيطى ارتباطی افزاينده يا كاهنده با آن برقرار | ||
| + | میكنند و به صورت منشهايى سودمند يا زيانبار جلوه مینمايند. مدهاى | ||
| + | زودگذرِ لباس جوانان، آداب معاشرت، تعارفات زبانى، بخش عمدهي جوکها | ||
| + | و ترانهها و شايعهها و رمانهاى بى سر و تهى كه ناگهان خواندنشان باب | ||
| + | مىشود، نمونههايى از اين منشها هستند. | ||
| + | در تمام سيستمهاى تكاملى، الگوهايى مشابه با سه نوع منشِ يادشده را | ||
| + | مىتوان يافت. به ويژه در ميان همانندسازهاى زيستى، پيچيدگى چندان | ||
| + | چشمگير است كه گاه به كشمكشی درونژنومى میانجامد. اين همان است | ||
| + | كه براي نخستين بار توسط داوكينز با نام ژن خودخواه معرفی شد و تمايل | ||
| + | برخی از ژنها براي تكثير شدن به هر قيمت - حتی به بهاي نابودي | ||
| + | بدنِحاملشان - را ممكن دانست. اين تعارضهاى درونى در ميان منشه | ||
نسخهٔ ۲۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۲
الف) گرانيگاه معنايی:
منشهاى خنثا، منشهايى هستند كه بر سرعت تكثير بدنهاي
حاملشان اثر معنىدارى ندارند. اين منشها تنها در پيوند با بخشهاي
مستقل از بقايِ لذت/ قدرت/ معنا تكثير مىشوند و ممكن است بخت بقاى
حامالنشان را كم يا زياد كنند. اين منشها با محور بقا ارتباطى ساختارى
ندارند و وابسته به شرايط محيطى ارتباطی افزاينده يا كاهنده با آن برقرار
میكنند و به صورت منشهايى سودمند يا زيانبار جلوه مینمايند. مدهاى
زودگذرِ لباس جوانان، آداب معاشرت، تعارفات زبانى، بخش عمدهي جوکها
و ترانهها و شايعهها و رمانهاى بى سر و تهى كه ناگهان خواندنشان باب
مىشود، نمونههايى از اين منشها هستند.
در تمام سيستمهاى تكاملى، الگوهايى مشابه با سه نوع منشِ يادشده را
مىتوان يافت. به ويژه در ميان همانندسازهاى زيستى، پيچيدگى چندان
چشمگير است كه گاه به كشمكشی درونژنومى میانجامد. اين همان است
كه براي نخستين بار توسط داوكينز با نام ژن خودخواه معرفی شد و تمايل
برخی از ژنها براي تكثير شدن به هر قيمت - حتی به بهاي نابودي
بدنِحاملشان - را ممكن دانست. اين تعارضهاى درونى در ميان منشه
