|
|
| (۹ ویرایش میانی توسط یک کاربر نشان داده نشدهاست) |
| سطر ۵: |
سطر ۵: |
| | ب) [[نوع رفتار توليدشده]]: | | ب) [[نوع رفتار توليدشده]]: |
| | | | |
| − | [[منشهاى خودآگاه]] | + | : [[منشهاى خودآگاه]] |
| | | | |
| | + | : [[منشهاى ناخودآگاه]] |
| | | | |
| | + | : [[تفاوت منشهای ناخودآگاه با منشواره ها]] |
| | | | |
| − | منشهاى ناخودآگاه؛
| + | پ) [[كاركرد تکاملى]] |
| − | آنهايى هستند كه در اين سطح دوباره- بازنمايى نمى شوند. اين منشها با وجود گستردگى شان در شبكه ى عصبى، براى ذهنِ كنشگر ناشناخته هستند و به همين دليل هم در سطح خودآگاه به عنوان حالاتى بيمارگونه (فرويد)، اختلال هايى در كنش ارتباطى (هابرماس)، و نوفه (لومان) ارزيابى مى شوند. در واقع، كنشگران انسانى ميان بخش مهمى از منشها با [[منشواره]] ها فرق نمی گذارند و هر دو را به عنوان تداخل هايى رفتارى از مرجعى ناشناختنى تجربه مى كنند.
| + | |
| | | | |
| − | با وجود اين، منشهاى ناخودآگاه و منشوارهها از دو جنبه با هم تفاوت دارند:
| + | [[منشهاى سودمند]] |
| − | : '''نخست''' آن كه منشواره ها فاقد، و منشهاى ناخودآگاه داراى ساخت معنايى هستند. به عبارت ديگر، منشهاى ناخودآگاه نوعى منش كامل هستند و در سطح شبكه ى عصبى به پديدارهايى در بيرون يا درونِ سيستمارجاع مى دهند، هرچند ذهنِ حاملشان تصويري خودآگاه از اين معنا برنمی سازد. بر اساس شيوه ي چفت و بست شدنِ منشهاى ناخودآگاه با ساير منشها، و امكانِ ورودشان به عرصه ي خودآگاهی، و انسجامِ رفتارهايی كه توليد میكنند، معنادار بودنشان آشكار می شود. اما منشواره ها معنا ندارند. آنها در واقع سيستم هايى انگل گونه هستند كه تنها از دستور و قالب تشكيل يافته اند و معنايى را حمل نمى كنند؛
| + | |
| | | | |
| | | | |
| − | : '''تفاوت دوم''' ميان اين دو، به شيوه ى تبديل شدنشان به منشهاى خودآگاه مربوط مى شود. منشهاى ناخودآگاه بدون جهشى ساختارى و تنها به دنبال رمزگذارى شدن در نظام هاي نمادينِ قراردادى، به منشهاى خودآگاه تبديل مىشوند. اما منشواره ها بايد ابتدا جهشى را تجربه كنند و به كمک آن ساختى معنايى و كانونى ارجاعى را كسب كنند. پس از اين مرحله، منشواره در واقع به يک منش ناخودآگاه تبديل شده است و مى تواند دوباره- بازنمايى بشود يا نشود. تبديل شدن آن به منش خودآگاه
| + | [[منشهاى اخلاقى]] |
| − | در گرو اين بازنمايى مجدد است كه با روندى مشابه با دگرديسى منشهاى ناخودآگاه به خودآگاه انجام مى پذيرد.
| + | |
| | | | |
| − | پ( كاركرد تکاملى:
| |
| − | مغز انسان، چنان پيچيده است كه محورهاى ارجاعىِ لذت و بقا در آن از هم تفكيک شده اند. چنان كه گذشت، می توان با تركيب كردنِ مفهوم لذت و بقا، سه نوع لذت را از هم تفكيک كرد. اين كه چه نوع لذتى براى كنشگر انسانى به عنوان انگيزه ى تكثير منش محوريت پيدا كند، معيارى بود كه براى رده بندى منشها به زيستى، دروغين و راستين مورد استفاده قرار گرفت. اين معيار به [[قالبِ منش]] مربوط بود.
| |
| − | اما منشها را بر حسب رفتارى كه توليد مى كنند، و تنها در ارتباط با محور بقا، نيز مى توان تقسيم بندى كرد. رفتارِ توليد شده توسط منشها به دستورشان مربوط مىشود و بنابراين نوعى ديگر از رده بندى را براي مان ممكن مى سازد.
| |
| | | | |
| − | مى توان منشها را بر حسب تأثيرشان بر بخت بقاى حامل انسانى شان، به سه گروه تقسيم كرد:
| + | [[منشهاى زيانبار]] |
| − | '''منشهاى سودمند'''؛
| + | |
| − | آنهايى هستند كه اندوخته ي معنايی، مقدار لذت، ميزان قدرت اجتماعی و بخت بقاى حامل را افزايش مى دهند. با توجه به وابسته بودن سپهر منشها بر بسترِ زيستشناختىِ آدميان، بخش عمده ى منشها از اين دسته اند. چون منشهاى كاهنده ى عمر حامل، شمار
| + | |
| − | مغزهاى بالقوه اى را كم مى كنند كه، در واقع، زمينه ى تكثير خودشان هستند. اين منشها در شرايط عادى در جريان انتخاب طبيعى از بين میروند و جاى خود را به منشهاى سودمندى می دهند كه نوعى بازىِ [[برنده- برنده]] را با حامل هايشان در پيش مى گيرند.
| + | [[منشهاى خنثا]] |
| | + | |
| | + | |
| | + | [[همانندسازهای سه گانه ژنوم]] |
