|
|
| (۴ ویرایش میانی توسط یک کاربر نشان داده نشدهاست) |
| سطر ۱۶: |
سطر ۱۶: |
| | | | |
| | | | |
| − | [[منشهاى اخلاقى]]؛ | + | [[منشهاى اخلاقى]] |
| − | اين دسته از منشها هم معموالً سودمند هستند.
| + | |
| − | مشهورترين مثال در اين ميان، منشِ جهانگيري است كه كشتنِ خويشاوند
| + | |
| − | يا همقبيلهاي را امري غيراخالقی قلمداد میكند. به اين شكل، عالوه بر باال
| + | [[منشهاى زيانبار]] |
| − | رفتنِ بختِ بقاى افراد همدودمان، امكان تكثير منشهاى مشترک در افراد
| + | |
| − | همسايه و خويشاوند نيز افزايش مىيابد.
| + | |
| − | منشهاى زيانبار؛ اما در برابر منشهاي يادشده، منشهايى هستند كه
| + | [[منشهاى خنثا]] |
| − | قدرت/ لذت/ معنا و احتمال بقاى كنشگر انسانىِ حاملشان را كاهش
| + | |
| − | دهند. اين منشها هنگامى ايجاد مىشوند كه راهبردهاى تكثير
| + | |
| − | همانندسازهاى فرهنگى )منشها( و زيستى )بدنها( با هم تداخل و تعارض
| + | [[همانندسازهای سه گانه ژنوم]] |
| − | پيدا كند. در اين شرايط دو حالت میتواند رخ دهد. نخست آن كه،
| + | |
| − | همانندسازهاى انسانى به يارى منشهايى سركوبگر، تكثير منشهايى خاص
| + | |
| − | را محدود كنند. اين پديده را سانسور مىناميم و به زودى بيشتر به آن
| + | |
| − | خواهيم پرداخت. ديگرى آن است كه منشها بخت بقاى كنشگران انسانى
| + | |
| − | را محدود كنند، و در اين حالت زيانبار خوانده مىشوند.
| + | |
| − | منشهاى زيانبار مىتوانند دو شكل داشته باشند. اگر ساختارى ساده | + | |
| − | داشته باشند و بدون بيشتر كردن قدرت تكثير خود تنها در راستاى حذف
| + | |
| − | حامالنشان عمل كنند عمرى بسيار كوتاه پيدا مىكنند. چنين منشهايى
| + | |
| − | به صورت رفتارهايى موضعى و محدود، و معموالً خودويرانگر، در سطح
| + | |
