رده بندى بر مبناى دستور: تفاوت بین نسخهها
| سطر ۱۶: | سطر ۱۶: | ||
| − | [[منشهاى اخلاقى]] | + | [[منشهاى اخلاقى]] |
| − | + | ||
| − | + | ||
| − | + | [[منشهاى زيانبار]] | |
| − | + | اما در برابر منشهاي يادشده، منشهايى هستند كه [[قدرت]]/ [[لذت]]/ [[معنا]] و احتمال [[بقا]]ى كنشگر انسانىِ حاملشان را كاهش | |
| − | + | دهند. اين منشها هنگامى ايجاد مى شوند كه [[راهبرد]]هاى [[تکثیرپذیری عنصر فرهنگی|تكثير همانندسازهاى فرهنگى]] (منشها) و زيستى (بدنها) با هم تداخل و تعارض پيدا كند. در اين شرايط دو حالت می تواند رخ دهد. | |
| − | + | نخست آن كه، همانندسازهاى انسانى به يارى منشهايى سركوبگر، تكثير منشهايى خاص را محدود كنند. اين پديده را '''سانسور''' مى ناميم و به زودى بيشتر به آنخواهيم پرداخت. ديگرى آن است كه منشها بخت بقاى كنشگران انسانى را محدود كنند، و در اين حالت زيانبار خوانده مى شوند. | |
| − | قدرت/ لذت/ معنا و احتمال | + | |
| − | دهند. اين منشها هنگامى ايجاد | + | منشهاى زيانبار مى توانند دو شكل داشته باشند. اگر ساختارى ساده داشته باشند و بدون بيشتر كردن قدرت تكثير خود تنها در راستاى حذف حامالنشان عمل كنند عمرى بسيار كوتاه پيدا مىكنند. چنين منشهايى به صورت رفتارهايى موضعى و محدود، و معمولا خودويرانگر، در سطح |
| − | همانندسازهاى فرهنگى ) | + | |
| − | پيدا كند. در اين شرايط دو حالت | + | |
| − | همانندسازهاى انسانى به يارى منشهايى سركوبگر، تكثير منشهايى خاص | + | |
| − | را محدود كنند. اين پديده را سانسور | + | |
| − | + | ||
| − | را محدود كنند، و در اين حالت زيانبار خوانده | + | |
| − | منشهاى زيانبار | + | |
| − | داشته باشند و بدون بيشتر كردن قدرت تكثير خود تنها در راستاى حذف | + | |
| − | حامالنشان عمل كنند عمرى بسيار كوتاه پيدا مىكنند. چنين منشهايى | + | |
| − | به صورت رفتارهايى موضعى و محدود، و | + | |
نسخهٔ ۲۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۳۹
الف) گرانيگاه معنايی:
منشهاى زيانبار
اما در برابر منشهاي يادشده، منشهايى هستند كه قدرت/ لذت/ معنا و احتمال بقاى كنشگر انسانىِ حاملشان را كاهش
دهند. اين منشها هنگامى ايجاد مى شوند كه راهبردهاى تكثير همانندسازهاى فرهنگى (منشها) و زيستى (بدنها) با هم تداخل و تعارض پيدا كند. در اين شرايط دو حالت می تواند رخ دهد.
نخست آن كه، همانندسازهاى انسانى به يارى منشهايى سركوبگر، تكثير منشهايى خاص را محدود كنند. اين پديده را سانسور مى ناميم و به زودى بيشتر به آنخواهيم پرداخت. ديگرى آن است كه منشها بخت بقاى كنشگران انسانى را محدود كنند، و در اين حالت زيانبار خوانده مى شوند.
منشهاى زيانبار مى توانند دو شكل داشته باشند. اگر ساختارى ساده داشته باشند و بدون بيشتر كردن قدرت تكثير خود تنها در راستاى حذف حامالنشان عمل كنند عمرى بسيار كوتاه پيدا مىكنند. چنين منشهايى به صورت رفتارهايى موضعى و محدود، و معمولا خودويرانگر، در سطح
